Są takie dni w życiu kibica, a może raczej w życiu każdego, kto całą swoją egzystencję ułożył wokół losów pewnej, niezbyt rozgarniętej (przez większość czasu, umówmy się) drużyny z Milwaukee, kiedy to słońce świeci jakoś jaśniej, kawa smakuje lepiej, a poranne ptaki śpiewają o jeden akord za dużo. Dziś jest – już oficjalnie – taki dzień. Dzień, w którym czuję, że zamyka się pewne koło, a otwiera autostrada – może nie zawsze gładka, ale z pewnością ekscytująca.

Ta wiadomość jest dla mnie podwójnie radosna, wręcz rezonuje z każdą komórką mojego ciała. Po kilku latach nieobecności, nie tylko w świecie Bucks, ale i w swoim własnym życiu, powróciłem w kwietniu zapowiadając serię playoffów Bucks-Pacers. Były to lata wypełnione walką z osobistymi problemami, wyzwaniami, które nadszarpnęły głowę, podważyły podejście do rzeczywistości, a nawet skłoniły do kwestionowania sensu dalszego śledzenia wydarzeń na parkietach. Wyobraźcie sobie powrót po takiej podróży, na której walczyłeś z cieniami, a nagle witasz słońce, a do tego jeszcze dostajesz piłkę do kosza w ręce. To nie jest tylko powrót do pisania, tylko powrót do życia, w które koszykówka i Bucks od zawsze były wpisane.

Pamiętam te chwile, kiedy w 2002 roku, świeżo po tym, jak George Karl psuł nam krew, a Ray Allen szykował się do ucieczki z tonącego okrętu, zacząłem pisać skromne teksty na forum e-basket.pl. Kto by pomyślał, że te chaotyczne, przepełnione nadzieją i rozczarowaniem litanie o Bucks, pisane gdzieś między jedną sesją a drugą, doprowadzą do momentu, w którym, niczym Giannis w kontrze, wpadnę znienacka na międzynarodowy parkiet Brew Hoop? Piękne były te początki, pełne odświeżania postów co pięć minut z nadzieją, że ktoś odpisał i młodocianego, naiwnego entuzjazmu, który z biegiem lat obijał się o mur rzeczywistości. Była też w nich pasja – ta sama, która każe wstawać o 2 nad ranem, by obejrzeć mecz, który z góry wiadomo, że skończy się frustracją.

A jednak.

Od dzisiaj, oficjalnie, dołączyłem do grona współtwórców Brew Hoop. Tak, tej samej platformy, która przez lata była dla mnie niczym biblia, kodeks honorowy i ostatnia deska ratunku w chwilach Bucksowych zapaści. Miejsca, które nie raz i nie dwa stanowiło punkt odniesienia, źródło wiedzy i inspiracji. Myśl, że teraz będę mógł być jego częścią, jest po prostu… surrealistyczna. To trochę jakbym nagle dostał powołanie do składu, o którym pisałem przez dekady z trybun. Jaram się niesamowicie.

Dwadzieścia trzy lata. Dwie dekady z okładem. Od nerwowego odświeżania stron o NBA by sprawdzić, czy Desmond Mason znów nie oddał dwudziestu rzutów, co zresztą skłoniło mnie kiedyś do refleksji na temat jego postaci w poście „Tato, kim był ten Desmond Mason?„, po pisanie o Giannisie po angielsku dla tych, którzy nareszcie zobaczyli światło (i mistrzostwo!).

Ile było nocy, gdy analizowałem taktykę, która nigdy nie działała, albo zastanawiałem się, jak wygląda piekło, gdy jesteś kibicem Bucks? Ile razy miałem wrażenie, że Bucks nie mogli wybrać gorszego czasu na wygrywanie? Albo snułem opowieści o tym, jak to Giannis biegł sprintem na mecz w środku zimy? Bywało, że te wszystkie frustracje i radości prowadziły do pytań o Kermita Washingtona i prawdziwą historię, czy też nostalgicznych powrotów do czasów, gdy Larry Sanders był kiedyś na mojej tapecie. To wszystko to kawałek mojej drogi, mojej historii z Bucks.

Co więcej, ta historia z Bucks zaczęła się splatać z jeszcze ważniejszą narracją. Od momentu, kiedy na świat przyszedł mój syn, a potem córka, każde ważne wydarzenie w świecie Milwaukee – wybór Giannisa w drafcie, budowa nowej areny, frustrujące porażki w play-offach, w końcu mistrzostwo – miało swoje lustrzane odbicie w ich dorastaniu. Niektóre wydarzenia z życia Bucks mam dziś nierozerwalnie zespolone z konkretnymi etapami ich dzieciństwa, przez co doszło do tego, że to nie tylko sport. To już część rodzinnej sagi, przekazywanej z ojca na syna i córkę, opowiadanej przy śniadaniach, komentowanej przy kolacjach. Nawet, jeśli im samym to absolutnie nic nie mówi, a ja mówię jak do ściany, to dla mnie ma to swoje głębokie znaczenie.

Cierpliwość, determinacja, a może po prostu upór szalonego fana doprowadziły mnie tu, gdzie jestem. Patrzę na to z pewnym zdziwieniem, ale i z ogromną wdzięcznością.

To będzie nowa przygoda i nowe wyzwania, ale jedno się nie zmieni. Ta obsesyjna, momentami irracjonalna, a czasem wręcz masochistyczna miłość do Milwaukee Bucks. Ta sama, która kazała mi przez lata wierzyć w beznadziejne przypadki i celebrować najmniejsze zwycięstwa, jakby były mistrzostwami świata. To uczucie, które wykracza poza wyniki, poza bilanse, poza wszelką logikę.

Mam nadzieję, że uda mi się wnieść coś wartościowego do społeczności Brew Hoop. Cieszę się na to wyzwanie i na możliwość dzielenia się moją perspektywą z szerszą, międzynarodową publicznością.

Trzymajcie kciuki. Kto wie, może w końcu uda mi się przekonać świat, że Larry Sanders był kiedyś na mojej tapecie?

To by było coś.