Były takie poranki, kiedy NBA pachniała jak świeżo zafajdana pielucha o czwartej nad ranem. Dziecko przewracało się w łóżeczku, budziło dom, a Ty zamiast przewrócić się na drugi bok i przeklinać los, brałeś to jako znak, że można usiąść w ciszy i włączyć League Pass. Świat spał, a Ty siedziałeś w świetle niebieskiego ekranu, wsłuchany w echo piłki, komentatorów z drugiego końca oceanu, szelest siatki, który brzmiał wtedy jak muzyka. To były chwile, które definiowały poranki, rytuał większy niż sama gra. Wtedy koszykówka nie była sportem tylko codziennością. Była znakiem, że jesteś w miejscu, w którym chcesz być.

Często zaraz po ostatnim gwizdku, zanim młody naprawdę się rozbudził, siadałeś jeszcze przed komputerem i na szybko klepałeś recap meczu Bucks na stronę. Palce stukały w klawiaturę, a Ty czułeś się jak na linii produkcyjnej emocji , byle tylko zdążyć, zanim dom ostatecznie się obudzi i trzeba będzie lecieć do pracy. Każdy taki tekst był świeży, pełen miłości i emocji ciepłymi jak poranna kawa. To był inny rodzaj spełnienia: oglądałeś, przeżywałeś, a chwilę później już zamieniałeś to w słowa, w historię, która żyła w sieci.

To pisanie żyło dalej, od na forum e-basket.pl, gdzie nie było anonimowości Twittera ani chłodu Facebooka. Były ksywki, znajome avatary, emocje, które rozgrzewały bardziej niż Teresa Orlovsky w reklamach DSFu późno w nocy. Dyskusje po meczach, wojny na słowa, ironiczne docinki, a czasem po prostu wspólne przeżywanie tego, co działo się w nocy w Milwaukee czy Los Angeles. To tam NBA miała swoje drugie życie. Nie tylko na ekranie, ale w słowach i sporach, w setkach postów i wymianie myśli. Wtedy pisało się dlatego, że się musiało. Że jeśli nie wrzucisz swojego zdania, to mecz się nie wydarzył naprawdę. Pamiętam, do dziś, że potrafiłem uczyć się do sesji z włączonym wątkiem na forum i wciskać F5 czekając aż Ihasan, Pewee czy Lorak znowu pojadą po moich wiecznie dających dupy Kozłach.

Były też spotkania na uczelni, przerwy między zajęciami i kolokwiami, gdy temat NBA przebijał się przez wszystko inne. Ktoś wspominał rzut, ktoś dyskutował o statystykach, ktoś pokazywał wydrukowane play-by-play. Koszykówka była na pierwszym miejscu – przed nauką, przed relacjami, przed rozsądkiem. Nikt się nie zastanawiał, czy warto zarwać noc dla meczu. Po prostu to się robiło. Bo NBA była wtedy ważniejsza niż wszystko inne, była priorytetem, a nie dodatkiem.

Ale z biegiem lat te rytuały zaczęły odpadać, jeden po drugim. Najpierw zniknęło oglądanie meczów Bucks na żywo, bo obowiązki wygrały z League Passem. Potem uciekły recapy , bo rano ważniejsze było, żeby zrobić zakupy, przygotować śniadania, odprowadzić dzieciaki, zdążyć do pracy… Spotkania w przerwie między zajęciami zamieniły się w spotkania na Teamsach i krótkie rozmowy w korytarzu biura. Forumowe boje ustąpiły miejsca scrollowaniu newsów między jednym a drugim mailem. Z całej tej codzienności pisania zostały już tylko felietony, raz na kilka tygodni, tak bardziej dla siebie niż dla kogokolwiek innego. Bo stukająca klawiatura po dwudziestej pierwszej, kiedy dom wreszcie cichnie, stała się terapią, namiastką tamtego rytuału, przypomnieniem, że wciąż gdzieś w Tobie siedzi ten sam kibic, który włączał mecze o świcie.

Dziś łapiesz się na tym, że narzekasz. Że mecze są zbyt długie, że obrona za miękka, że reklamy i przerwy zabijają rytm. Powtarzasz to jak mantrę, że to już nie ta NBA, że brakuje w niej twardości i surowości dawnych lat. Ale potem przychodzi myśl, czy to naprawdę liga tak się zmieniła, czy raczej Ty. Bo łatwo powiedzieć, że wszystko jest gorsze, kiedy człowiek ma mniej czasu, kiedy zamiast paru wolnych godzin ma w najlepszym wypadku godzinę, wciśniętą między obowiązki w pracy a powtórkę fizyki z dzieckiem po kolacji.

Może to nie NBA wydłużyła mecze, tylko nasze życie skróciło cierpliwość?

To taki rodzaj tęsknoty, w której nie wiesz, czy brakuje Ci samej gry, czy raczej własnej młodości, tego miejsca w życiu, gdzie NBA była czymś więcej niż sportem. To był rytuał, start dnia, pretekst do wstania o czwartej nad ranem. Teraz łatwiej poczuć, że coś się zmieniło – tylko pytanie: NBA, czy my?

Bo kiedy sięgasz pamięcią wstecz, nie wspominasz tylko rzutów, wyników czy statystyk. Wspominasz światło telewizora o świcie, ciepło koca na tarasie, kiedy słońce jeszcze nie wstało, pierwsze łyki kawy, które smakowały jak bilet na inny kontynent. Wspominasz dreszcz, kiedy na ekranie pojawiał się Jordan, Kobe czy Iverson – i wcale nie chodziło o to, że zdobywali punkty, ale że byli częścią Twojego życia. Że towarzyszyli Ci, kiedy miałeś czas, żeby wierzyć w bohaterów.

Pamiętam ten wieczór (ale tak trochę jak za mgłą, z innego życia obcego mi faceta), gdy Iverson zrobił stepover nad Tyronnem Lue. Oglądałem to na żywo w czasie połmetku w liceum, w klubie Bunkier we Wrocławiu (chyba… Waszko, jak się mylę, to mnie popraw). Wszystko się działo między wygazowanym, ciepłym piwem a harcami na parkiecie. I nagle całe to zwyczajne licealne szaleństwo stało się częścią większej historii. Tamten step over był kawałkiem mojego życia, wyciętym na zawsze z płyty DVD nagranej i wysłanej przez Torontosa albo z meczu ściągniętego z Davki. Nie oddzielisz NBA od tamtego zapachu klubu, od śmiechu kolegów, od tego dziwnego poczucia, że oglądasz coś, co zostanie w pamięci na zawsze.

I może właśnie o to chodzi: że dorastając, przestaliśmy mieć w sobie to dziecko, które widziało w NBA coś więcej niż grę. Kiedyś każdy mecz był świętem, bo był rzadkością. Trzeba było szukać wyników w telegazecie, czekać na skróty w telewizji, kombinować z czasem. Dziś wszystko masz na wyciągnięcie ręki: powtórki, highlighty, statystyki, komentarze. I przez to cała magia, cały rytuał, powoli się rozmywa. Paradoks wygody: im łatwiej dostępne, tym mniej wyjątkowe.

I dlatego tęsknisz. Nie za tym, że wtedy grało się inaczej, że było więcej fauli czy mniej trójek. Tęsknisz za sobą sprzed lat, za tym, jak siedziałeś w nocy i czułeś, że jesteś częścią czegoś większego. Tęsknisz za niewinnością kibicowania, które nie potrzebowało analiz, nie tonęło w reklamach i przerwach, bo każda chwila była złotem. Tęsknisz za czasami, kiedy budzik o szóstej nie był wyrokiem, tylko formalnością. Tęsknisz też za tym, by koszykówka była znów priorytetem, a nie pierwszą rzeczą do odcięcia, kiedy robi się zbyt ciasno w grafiku. Bo kiedyś była sensem dnia, a dziś bywa luksusem, na który trudno znaleźć przestrzeń.

I może to nie jest wcale takie złe. Może właśnie w tej tęsknocie kryje się odpowiedź: NBA wciąż jest, wciąż żyje, wciąż ma momenty, które dla nowych kibiców będą tym, czym dla Ciebie był Iverson nad Lue, Kobe w dogrywce, Jordan w Game 7. Dla nich Luka Doncic to Jordan, dla nich buzzer beater Butlera to rzut Fishera z 0,4 sekundy, dla nich Curry to bohater, którego będą wspominać tak, jak Ty wspominasz Iversona.

A Twoja rola dziś jest inna i nie musisz już być tym, który żyje każdą nocą. Możesz być tym, który z uśmiechem patrzy, jak inni dopiero odkrywają, co to znaczy zakochać się w NBA.

Bo może liga nigdy się naprawdę nie zmieniła.

Może tylko my zmieniliśmy sposób kochania jej.